Reynslu sögur

Dagný Baldursdóttir

Mig langar að segja frá minni upplifun af því að eiga frænda sem varð  fyrir slæmu einelti og hvaða áhrif það hefur haft  á mig og allt mitt umhverfi.  

Systursonur minn var 13 árum yngri en ég, og oftar en ekki fannst mér hann vera eins og litli bróðir minn. 

Það sem gerði samband okkar svona sérstakt og okkur náin, var það að þegar þessi litli engill fæddist sá ég ekkert nema hann.  Þetta var fyrsti litli frændi minn og ég eyddi öllum þeim tíma sem ég mögulega gat heima hjá systur minni að passa hann.  Oftar en ekki var ég spurð úti á götu eða í búðum hvort ég ætti þennan fallega strák. 

Það var því hryllingi líkast að komast að því hve illa honum leið í skólanum og hafði gert í langan tíma. Þegar hann var að komast á unglingsárin sem oft geta verið strembin en eiga jafnframt að vera skemmtilegustu árin, þar sem við erum að uppgötva og kynnast svo mörgu nýju og spennandi.
Að fylgjast með því hvernig þessi káti, glaði, duglegi og skemmtilegi strákur fór smám saman að draga sig til hlés og vilja helst bara vera einn inni í herbergi með sínar Andréssyrpur og þegar hann varð eldri, þá var það tölvan.

Strákur sem var alltaf svo uppátækjasamur en breyttist í einrænan dreng sem læddist með veggjum.  Hann varð félagsfælinn og þunglyndur, það var honum meira að segja um megn að vera í sínum eigin afmælisveislum ef gestirnir urðu of margir.  Þá laumaði hann sér inn í herbergi sem varð hans athvarf.  Hann dró sig inn í sína skel og hætti að hafa samskipti við aðra en nánustu ættingja. 
Það var alveg sama hvað ég reyndi að ná til hans, hann hleypti mér ekki að sér nema upp að ákveðnu marki.  Sem dæmi um það hve sjálfsmyndin var brotin og sjálfstrausti lítið má nefna að ef ég var að hrósa honum fyrir góða hluti sem hann hafði gert eða hvetja hann  áfram í því sem hann var að gera,  þá varð hann vandræðalegur og leið hreinlega illa,  hann átti erfitt  með að  taka hrósi  og trúa  að hann ætti hrós skilið, jafnvel frá mér, frænku sinni. 

Hann upplifði athyglina frekar eins og verið væri að gera grín að honum.  Hann sá bara alls ekki það sama og við hin.  Þá var ekkert sem ég gat gert nema vera til staðar fyrir hann, ef ske kynni að hann vildi leita til mín. Það er það erfiðasta sem ég hef upplifað, að vera svo hjálparvana gangvart þeim sem manni þykir svo vænt um og langar svo mikið til að hjálpa. 

Ég hef eytt miklum tíma í það að hugsa um hvernig hann hafi það núna, hvað hann sé að gera og hvort allt sé í lagi.  Þetta heltekur mann og verður til þess að aðrir hlutir lenda á hakanum.  Þannig bitna mínar tilfinningar og vanlíðan á minni fjölskyldu, en ég á 3 dásamlegar dætur og yndislegan maka. 

Ég reyni að útskýra fyrir dætrunum hvers vegna mamma getur verið svona leið, pirruð eða eirðarlaus. Einnig að útskýra fyrir þeim hvað það er sem er um að vera og reyna eftir fremsta megni að hjálpa þeim að skilja þetta og að vera til staðar fyrir þær þegar þær vilja fá svör. 

Ég hef leitað mikið til vina minna,  til að fá öxl til að gráta á og bara til að tala, þannig teygir þetta sig út fyrir fjölskylduna. Einelti er dauðans alvara og það snertir svo miklu fleiri en bara þann sem verður fyrir því.

Ég hef reynt að vera til staðar fyrir systur mína,  og það að hafa fylgst með henni öll þessi ár í baráttunni fyrir tilverurétti sonar síns hefur veitt mér styrk.  Það skiptir öllu máli að eiga góða að í þessum aðstæðum. 

Þegar systir mín svo ákvað að fara af stað með samtök fyrir foreldra eineltisbarna og uppkominna þolenda, var það aldrei nokkur spurning um hvað mig langaði að gera. Ég þurfti ekki að hugsa mig um þegar hún fór að ræða þessa hugmynd við mig, ég vildi vera með og fá að leggja mitt af mörkum. Ég er liðsmaður Jerico og er stolt af því. Mig langar að koma í veg fyrir að einelti þrífist, að hjálpa og leiðbeina þeim sem eiga í þessari baráttu núna eða hafa átt. Ég vil koma þeim skilaboðum á framfæri að það eru hetjurnar sem stíga fram og segja frá, að halda umræðunni opinni og brjóta niður þagnarmúrana.  Ég vil þjóðarátak gegn einelti......