Gunnar Magnús Halldórsson var lagður í einelti í átta ár í grunnskóla. Hann íhugaði sjálfsvíg og dreymdi um að myrða þá sem lögðu hann í einelti. Enn þann dag í dag glímir hann við eftirköst eineltisins. Hann er ósáttur við að hann fékk enga hjálp frá skólanum og vill opna umræðuna um einelti á Íslandi.
„Einelti getur eyðilagt manneskju fyrir lífstíð. Ég á aldrei eftir að gleyma þessum æskuárum. Þetta eru uppbyggjandi ár og ár sem eiga að vera skemmtileg. Ég hef lært að lifa með og gera upp mína fortíð,“ segir Gunnar Magnús Halldórsson. Hann var lagður í einelti í grunnskóla í átta ár og hafði það gríðarlega niðurrífandi áhrif á sálarlíf hans. Hann vill segja sögu sína til að opna umræðuna um einelti og ýta við skólum að efla eineltisáætlanir sínar. Hann lítur ekki á sig sem fórnarlamb heldur vill hann hjálpa öðrum sem lenda í eða hafa lent í einelti.
Fundu veikleikana
Gunnar bjó fyrstu ár ævi sinnar í Breiðholti en flutti í Grafarvog árið 1992, þá sex ára gamall. Fyrst um sinn gekk grunnskólagangan vel en upp úr þriðja bekk byrjuðu hlutirnir að breytast.
„Þá sá ég að hluti vinahóps míns fjarlægðist mig og talaði illa um mig. Það varð til þess að ég skipti um vinahóp og reyndi að finna mér aðra vini. Það eru allir með sína veikleika og þeir sem stjórnuðu eineltinu fundu mína veikleika og notuðu þá gegn mér. Síðan fór þetta versnandi. Áður en ég vissi af stækkaði þessi hópur og margir árgangar af krökkum voru á móti mér,“ segir Gunnar.